تبلیغات
SCIENCE ARTICLES 

SCIENCE ARTICLES - جواب پارادوکس اولبرس چیست؟




جواب پارادوکس اولبرس چیست؟

  • نویسنده: سهیل خیرپرست
  • تاریخ:جمعه 1390/07/29
  • عنوان موضوع: [cb:post_category_name]

جواب پارادوکس اولبرس چیست؟



سایت  آپلود عکس رایگان , فضای  رایگان برای آپلود عکس , آپلود عکس با لینک مستقیم , آپلود عکس رایگان

جواب پارادوکس اولبرس چیست؟

پیش از این که پاسخی به این سوال بدهیم ، اجازه بدهید صورت مساله را یک بار دیگر ذکر کنیم، چرا آسمان شب تاریک است؟ اولین کسی که جرات کرد این سوال بظاهر بچگانه را بپرسد، فیزیکدان آلمانی ، هاینریش ویلهلم اولبرس در سال 1823 بود. سوالی که از آن پس به پارادوکس اولبرس معروف شد و سالها ذهن فیزیکدان ها و ستاره شناسان را به خود مشغول کرد؛ زیرا جواب سوال برخلاف صورت کودکانه اش ، اصلا مثل روز روشن نیست. ابتدا به نظر رسید گرد و غبار بین ستاره ها می تواند مساله را حل کند. این مواد نور ستاره ها را جذب می کنند و مانع رسیدن آنها به چشم ما می شوند، اما مساله اینجاست که جذب نور، سرانجام آنقدر دمای گردوغبار را بالا می برد که آن را به تابش و نورافشانی وامی دارد. توضیح دوم پای انتقال به سرخ کهکشان ها و ستاره های دور را وسط کشید. می دانیم که به دلیل انبساط جهان ، همه کهکشان ها در حال دورشدن از ما هستند و این باعث افزایش طول موج پرتوهای تابیده از آنها یا به اصطلاح انتقال به سرخ نورشان می شود. تحت تاثیر این انتقال ، بخش عمده ای از نور مرئی کهکشان های دور به نور مادون قرمز تبدیل و غیرقابل رویت می شود؛ اما نباید فراموش کرد که به همین ترتیب بخشی از پرتوهای ماورای بنفش نیز سر از طیف مرئی درمی آورند و اثربخشی اول را تقریبا خنثی می کنند. بهترین توضیحی که در حال حاضر برای این پارادوکس وجود دارد، شامل 2 قسمت است:

بخش اول این که حتی اگر جهان ما بی نهایت بزرگ باشد، بی نهایت پیر نیست. این نکته از آن جهت اهمیت دارد که سرعت نور محدود است و ما هر اتفاق را تنها بعد از رسیدن نورش می توانیم ببینیم. به عقیده بیشتر ستاره شناسان ، جهان بین 10 تا 15میلیارد سال عمر دارد. بنابراین بیشترین فاصله ای که ما از آن نور دریافت می کنیم بین 10 تا 15 میلیارد سال نوری است. حتی اگر ستاره ها یا کهکشان هایی در فاصله دورتر از این وجود داشته باشد، چیز از آنها به چشم ما نمی رسد. بخش دوم جواب ، به این واقعیت برمی گردد که کهکشان ها، عمر لایتناهی ندارند. ستاره ها سرانجام تاریک می شوند و این اثر در کهشکشان های نزدیک به خاطر فاصله نوری کوتاه تر زودتر قابل مشاهده است. برهم نهی این دو عامل باعث می شود که ما هیچ وقت نتوانیم نور ستاره های دور و نزدیک را همزمان در همه جهات ببینیم. نور دورترین ستاره ها هنوز به ما نرسیده است ، یا اگر برسد این سفر این قدر طول می کشد که تعدادی از اجرام نزدیک در این فاصله دار فانی را وداع می گویند و خاموش می شوند. این از تاریک بودن شب. کسی نمی خواهد دلیل روشن بودن روز را بداند؟

 

 




اخرین مطالب